Grote banken houden van blockchain | Financiële tijden

Goedemorgen Ethan hier; Rob is ziek. Alle ogen waren gisteren gericht op de investeerdersconferentie van JPMorgan. Naast het verhogen van de rente-inkomstendoelstelling voor 2022, heeft zij ook een broodnodig goed woordje gedaan voor de gezondheid van de consument. Het consumentenkrediet ziet er over het algemeen sterk uit, zeggen managers. De aandelen van JPMorgan stegen met 6 procent, waardoor de markt omhoog werd getrokken.

E-mail ons: robert.armstrong@ft.com en ethan.wu@ft.com.

Was het de hele tijd blockchain?

“Het is blockchain, geen bitcoin” hoorden we vaker. Het idee was dat Bitcoin een grotendeels triviaal project was met een interessante technologie als kern. Ondernemende bedrijven zouden de waarde eruit halen die blockchain te bieden heeft en Bitcoin zou irrelevant worden. Maar toen crypto zich verder uitbreidde dan Bitcoin, lieten mensen het refrein vallen. Google-zoekopdrachten naar ‘Blockchain not Bitcoin’ bereikten hun hoogtepunt in 2017.

Vijf jaar later is hier een verhaal van Eva Szalay van de FT:

BNP Paribas heeft zich aangesloten bij JPMorgan om digitale tokens te gebruiken voor kortetermijnhandel [repo]-markten. . .

Dankzij de blockchain van JPMorgan kunnen banken een paar uur lang Amerikaanse staatsobligaties als onderpand uitlenen zonder dat de obligaties hun balans verlaten.

De regelgeving na de crisis vereist dat banken grote hoeveelheden liquide activa aanhouden – die gemakkelijk kunnen worden gekocht en verkocht, zelfs in tijden van marktstress – zoals: B. Staatsobligaties als veiligheidsbuffer. Door deze activa te tokeniseren, kunnen banken deze tijdelijk voor een paar uur omzetten in onderpand, maar zonder hun veiligheidsbuffers, die aan het eind van elke dag worden berekend, te verminderen.

Het token vertegenwoordigt een digitale versie van een schatkist en leners kunnen het inwisselen voor contant geld.

Details zoals de looptijd van de lening en de vereffeningstijd worden geregeld door een slim contract, dat ervoor zorgt dat het geld op de rekening van de lener staat en dat het onderpand voor leningen aan het einde van de deal wordt vrijgegeven. Dergelijke kortetermijnleningen zijn uitgegeven ter waarde van ruim 300 miljard dollar. . . sinds december 2020.

Als u al lange tijd eigenaar bent van (bijvoorbeeld) Ethereum, is dit dan goed nieuws voor u? Het lijkt er niet op. Het lijkt erop dat een reguliere instelling blockchain gebruikt op een manier die niets doet om de adoptie van welke cryptocurrency dan ook aan te moedigen. In tegenstelling tot de meeste populaire tokens heeft de blockchain van JPMorgan ‘toestemming’, wat betekent dat hij kan kiezen wie aan het netwerk kan deelnemen. Het is dus niet gedecentraliseerd. Het zijn ‘slimme contracten’ in Ethereum-stijl, maar dat is het dan ook.

Er is echter een theorie over hoe dit het crypto-ecosysteem ten goede zou kunnen komen. Het idee is dat zodra banken bepaalde activa als tokens gaan verhandelen, de efficiëntieverbeteringen zo verleidelijk zullen blijken dat ze andere activa naar een blockchain willen verplaatsen. Sommigen zullen naar private blockchains zoals die van JPMorgan gaan, maar bestaande publieke ketens zoals Ethereum kunnen ook om deze business concurreren. Misschien kunnen publieke blockchains er beter uitzien dan private blockchains.

Zoals een voorstander van dit idee van ‘activa-tokenisatie’ mij uitlegde:

De banken zullen zichzelf feitelijk desintermediairen. Niet blij, er zal een groot gevecht komen, maar dat is uiteindelijk de richting die we op gaan.

Een belangrijk verschil tussen de blockchain van JPMorgan en een publieke blockchain is echter de wet. JPMorgan kan overeenkomsten sluiten met zijn partners waarin wordt vastgelegd wat er gebeurt als er een storing of geschil ontstaat: slimme contracten ondersteund door domme contracten. Zijn slimme contracten juridisch afdwingbaar op het open internet? Het is onduidelijk.

Het grotere punt is dat als gedecentraliseerde cryptografie – in tegenstelling tot een door banken beheerde blockchain – een grote rol gaat spelen op de markten, dit gepaard zal gaan met een aantal zeer gecentraliseerde instellingen.

De mening van lezers over bearmarkten

De brief van gisteren maakte duidelijk dat een bearmarkt een tijd voor hebzucht is. De rendementsvooruitzichten op de lange termijn verbeteren. Met tekenen van capitulatie en willekeurige verkopen ontstaan ​​er ook koopmogelijkheden.

Een aantal lezers waarschuwde echter dat we waarschijnlijk nog ver verwijderd zijn van capitulatie. Een blaas die meer dan tien jaar nodig heeft gehad om op te blazen, zal meer dan een paar maanden nodig hebben om leeg te lopen. Eén FT-commentator schreef:

Ik ben bang dat we, als alles achter de rug is, op deze tijden zullen terugkijken en zeggen: "Weet je nog hoe we bij min 20 procent dachten dat we op de rand van capitulatie stonden? De aanpassing was nog maar net begonnen."

Ongeveer 100 dagen sinds de piek van de S&P 500 in januari, keek een andere lezer, Paul Hodges, terug naar hoe lang het duurde naar de bodem na de overgewaardeerde markten in 1928 en 1998:

We verwachten dat het ongeveer 650 tot 700 dagen zal duren voordat de bodem bereikt is - met uiteraard enkele grote rally's of “valse schemeringen” onderweg.

Brian Coleman, een voormalig Goldman Sachs-handelaar, betoogde dat het gebruikelijke bearmarkt-playbook deze keer misschien niet werkt. “Dit voelt niet als een traditionele bearmarkt. Het was griezelig ordelijk”, waarbij bedrijfsresultaten en economische omstandigheden nog niet consistent zijn met een recessie.

Het zou kunnen zijn, zo suggereert hij, dat wat we zien niet alleen maar een leeglopende zeepbel is, maar eerder een verschuiving in marktparadigma's, waarbij een generatie van lage rentetarieven, mondialisering, groei en relatief vrije markten ten einde loopt. Het einde van de coronapandemie met al haar economische bijzonderheden vertroebelt het beeld nog verder. Al met al kan het verhaal een slechte leidraad zijn voor wat er daarna gebeurt. Hij zegt dat we ons moeten “focussen op bekende onbekenden”:

Als er nog een olifant in de kamer is, moet deze zich (zoals altijd) op obscure delen van de markten bevinden. En de laatste man die in dit opzicht overblijft lijkt private [private equity en schulden] te zijn. We hebben allemaal gelezen dat particuliere beleggers de waarderingen niet willen testen, dus verhogen ze converteerbare obligaties enz. Laten we eens kijken waar dit heen gaat. . .

Onze vriend Dec Mullarkey van SLC Management is optimistischer:

De uitverkoop was breed en diep, omdat investeerders en bedrijven de agressiviteit van de Fed in de gaten hielden. . . De geschiedenis wijst uit dat deze monetaire episoden niet goed eindigen, maar de aandelenmarkten rekenen een zeer onaangename uitkomst in nu een overweldigend aantal sectoren een klap krijgt. . . De uitverkoop verliep opmerkelijk non-discriminerend. Maar markten hebben over het algemeen een macro-economische reden nodig om te keren. Het snel volgen van de inflatie zou helpen. Daarom kan de markt een tijdje zijwaarts zijn.

Om optimistischer te zijn: wat we moeten zien is "een indicatie dat beleggers steeds kritischer worden over waarde, terwijl ze zich verdiepen in het brede scala van opgeblazen waarderingen." En maandag zagen we zo'n aanwijzing toen de bankaandelen zich herstelden nadat JPMorgan de vooruitzichten voor de rente-inkomsten had verhoogd. "Een indicator van een conservatieve kwaliteitskoper die het dividendrendement bepaalt, ziet er aantrekkelijk uit te midden van solide balansen. Het voelt als een bemoedigende zet, die erop wijst dat beleggers zich steeds meer op hun gemak voelen bij het kiezen van gebieden die verwoest zijn."

Goed lezen

Rana Foroohar heeft genoeg van Davos.